Przeceniacie mnie. Wszyscy po kolei. Nie jestem wcale oryginalna, niesamowita, pomocna, czy bezinteresowna. Nawet nie wiem, czy do końca jestem. Naprawdę dawno tego nie sprawdzałam. I szczerze? Nie mam na to ani odrobiny siły, nie mówiąc już o jakiejś wewnętrznej motywacji.
Idę bardzo prostymi ścieżkami, wskazanymi mi przez pewnego cholernego egoistę. I w tym momencie należy dodać, że uczeń przerósł mistrza. Bo jestem egoistką. Kieruję się dogmatami jakiegoś JA, które nie wiadomo po co próbuje się ze mnie wyrwać i żyć chyba osobnym życiem.
To dlaczego ja się tego aż tak kurczowo trzymam. Przecież wiem jaka jestem naprawdę. Boję się? Może i tak. Może to za wcześnie...